تصاویر خارق‌العاده از آتش‌بازی کهکشان

ایسنا: ناسا اخیرا به نمایش تصاویر خارق‌العاده‌ای از یک کهکشان در فاصله 23 میلیون سال نوری از زمین پرداخته است.

 این نمایش نور کیهانی از کهکشان مارپیچی NGC 4258 (یا M106) شامل یک سیاه‌چاله غول‌پیکر، امواج شوک و منابع عظیم گاز است.

این کهکشان برای برخورداری از دو بازوی مارپیچی اضافی از شهرت خاصی برخوردار است که در نور پرتو ایکس، اپتیکال و رادیویی می‌درخشند.

بررسی جدید این بازوهای غیرعادی توسط تلسکوپ اسپیتزر نشان داده که امواج شوک مشابه انفجار صوتی هواپیماهای فراصوت، مقادیر بسیار زیادی از گاز معادل حدود 10 میلیون خورشید را گرم می‌کنند.

داده‌های رادیویی نیز نشان داد که یک ابرسیاه‌چاله عظیم در مرکز NGC 4258 به تولید جتهای پرقدرت ذرات پرانرژی می‌پردازد.

این امواج شوک در عوض مقادیری از گاز را که بیشتر از مولکولهای هیدروژن تشکیل شده است، تا هزاران درجه حرارت می‌دهند.

بخشی از شواهد برای این فرآیند گرمایشی از تشابه بین موقعیت انتشارات هیدروژن و پرتو ایکس بدست آمد که تصور می‌شود هر دو توسط شوک و جتهای رادیویی ایجاد شده باشند.

تصویر پرتو ایکس چاندرا به نمایش حبابهایی از گاز داغ در بالا و پایین صفحه کهکشان پرداخته است.

این حبابها نشان می‌دهند بیشتر گازی که در ابتدا در دیسک کهکشان بوده، تا میلیونها درجه حرارت دیده و توسط جتهای سیاه‌چاله به مناطق خارجی پرتاب شده‌اند.

پرتاب گاز از دیسک توسط جتها دارای پیامدهای مهمی برای سرنوشت این کهکشان است.

محققان برآورد کرده‌اند که همه گاز باقیمانده در 300 میلیون سال آینده که در مقیاس زمان کیهانی بسیار کوتاه است، به بیرون پرتاب خواهد شد، مگر اینکه این ذخیره به نوعی مجددا پر شود.

از آنجایی که بیشتر گاز دیسک تاکنون به بیرون پرتاب شده، گاز کمی برای شکل‌گیری ستارگان جدید باقیمانده است.

محققان از داده‌های اسپیتزر برای تخمین ستارگانی که در مرکز کهکشان NGC 4258 با نرخ 10 برابر کمتر از راه شیری در حال شکل‌گیری هستند، استفاده کردند.

رصدخانه هرشل سازمان فضایی اروپا برای تائید برآوردهای اسپیتزر در مورد نرخ شکل‌گیری آرام ستارگان در مرکز این کهکشان مورد استفاده قرار گرفت.

همچنین محققان از هرشل برای برآورد مستقلی از میزان گاز باقیمانده در مرکز NGC 4258 استفاده کردند. آنها با بررسی تابشهای مادون قرمز ناشی از شوکها دریافتند که توده گاز موجود در این کهکشان، 10 برابر کمتر از برآوردهای پیشین است.

از آنجایی که کهکشان NGC 4258 نسبتا به زمین نزدیک است، ستاره‌شناسان می‌توانند نحوه تاثیرگذاری سیاه‌چاله بر آن را با جزئیات دقیق بررسی کنند.

سیاه‌چاله مرکز این کهکشان حدود 10 برابر بزرگتر از همتای آن در راه شیری است و همچنین با سرعت بیشتری ماده را مصرف می‌کند که بطور بالقوه تاثیر آن را بر تکامل کهکشان میزبانش افزایش می‌دهد.

تصویر پرتو نفش رصدخانه چاندرا به رنگ آبی و داده‌های مادون‌قرمز تلسکوپ اسپیتزر به رنگ قرمز



داده‌های رادیویی آرایه بسیار بزرگ به رنگ بنفش و داده‌های اپتیکال تلسکوپ هابل در سمت راست

بلندترین کوه منظومه شمسی +عکس

فارنت: سوال این است: بلندترین کوه منظومه شمسی کجاست و چقدر ارتفاع دارد؟ شایدجواب دادن به این سؤال در حد پیدا کردن یک نام یا کلمه باشد اما مطمئناً دانستن ارتفاع این کوه که قرار است در تمام سیارات قدرت‌نمایی کند هر فردی را که تاکنون از این موضوع بی‌خبر بوده، هیجان‌زده می‌کند!

جواب سیاره سرخ مریخ است. بر اساس اطلاعات سایت Space.com بلندترین کوه منظومه شمسی در مریخ قرار دارد. نام این کوه آتشفشان Olympus Mons است که برای خودش در سیاره شمسی دارای رکوردی خاص است.

بر اساس گفته همین سایت این کوه 25.74 کیلومتر ارتفاع دارد و عرض یا پنهانی آن نیز به 601.89 کیلومتر می‌رسد. می‌توان گشادی دهانه آن را به اندازه کل ایالت آریزونای آمریکا برآورد کرد. شاید بتوان ارتفاع آن را بیش از دو برابر کوه Mauna Kea (بزرگترین آتشفشان زمین) دانست(اندازه گیری از سطح دریا).

دانشمندان معتقدند که جاذبه کم مریخ و عدم تحرک صفحات تکتونیکی عامل ایجاد چنین کوه فوق‌العاده بزرگی شده است. همچنین آن‌ها فکر می‌کنند که ممکن است این آتشفشان هنوز فعال باشد!

منظومه شمسی چگونه متولد شد

شکل گیری منظومه شمسی حدود 5 میلیارد سال پیش، از ابری متشکل از گاز و غبار بین ستاره ای، آغاز شد. جاذبه باعث انقباض ابر شده و کره متراکمی از گاز در مرکز ابر به وجود آورد.

 

جاذبه همچنین باعث دوران هر چه سریع تر ابر شد. هنگام دوران، مواد موجود در ابر، پهن شده و حلقه ای به وجود آمد که نواحی متراکم مرکزی را در برگرفت. سرانجام در این ناحیه متراکم، گرمای لازم برای وقوع واکنش های هسته ای فراهم شد و بدین ترتیب، ستاره خورشید به وجود آمد. اعضای کوچک تر منظومه شمسی از مواد موجود در این حلقه به وجود آمدند.
این اعضاء عبارتند از: سیارات، سیارک ها و ستاره دنباله دار.
منظومه شمسی، سامانه ای متشکل از یک ستاره به نام خورشید و اجرام آسمانی است که در مدارهایی پیرامون آن می گردند. سامانه خورشیدی از انفجار یک ابر نواختر و فروریزش یک ابر چرخان پدید آمد و در دوران رنسانس و با مشاهدات افرادی از جمله گالیله کشف شد. این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع شده و 25000 سال نوری از مرکز کهکشانی فاصله دارد. خورشید بیش از 99/8 درصد جرم سامانه خورشیدی را شامل می شود و منبع انرژی بسیار از جمله انرژی گرما و نور است. اگر خورشید نابود شود، منظومه شمسی نیز نابود می شود.
منظومه شمسی دارای هشت سیاره (تیر، ناهید، زمین، مریخ، هرمز، زحل، اورانوس و نپتون) و پنج سیارک ( سرس، پلوتو، هائومیا، ماکی ماکی و اریس) است. چهار سیاره نخست، سیارات درونی یا زمین سان هستند و بیشتر از سنگ ساخته شده اند و چهار سیاره دیگر سیارات بیرونی یا غول های گازی هستند و از گازهای مختلف ساخته شده اند. علاوه بر این اجرام، سامانه خورشیدی دارای اجرام دیگری از جمله ماه ها، سیارک ها، شهاب وارها، شهاب ها، شهاب سنگ ها و دنباله دارهاست. سامانه خورشیدی همچنین دارای مناطق خاصی از جمله کمربند سیارک ها، کمربند کویپر و دیسک پراکنده است. منظومه شمسی تا جایی گسترش می یابد که دیگر تحت تأثیر نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، میدان مغناطیسی خورشید و بادهای خورشیدی نباشد.

نظریه برخورد نزدیک

تاکنون نظریات زیادی در مورد منشأ منظومه شمسی و زمین ارائه شده است، در میان آن ها، دو نظر اساسی وجود دارد. اولی فرضیه برخورد نزدیک نام گرفته است. بر این پایه است که سیاره ها، از مواد جدا شده از خورشید، تشکیل شده اند.

بر طبق آن، کشش گرانشی یک ستاره یا دنباله دار به حدی بوده است که هنگام عبور از کنار خورشید مقداری از ماده آن را بیرون کشیده است. در اوایل قرن بیستم میلادی دو اخترشناس امریکایی نظریه برخورد نزدیک را ارائه دادند که بنا به عقیده آن ها، ذراتی از ماده خورشید، در اثر برخورد نزدیک یک ستاره دیگر بیرون ریخته است. بعداً این ذرات به همدیگر پیوسته و اجرام بزرگی را تشکیل می دهند که از این اجرام بزرگ، سیاره ها به وجود آمده اند.

فرضیه کانت - لاپلاس

نظریه مهم دیگر در سال 1755 میلادی (1134 شمسی) به وسیله فیلسوف آلمانی، امانوئل کانت مطرح شد. نظر کانت به عقیده قابل قبول امروزی شبیه است. بر طبق آن، منظومه شمسی از یک ابر گاز و غبار در حال چرخش، شکل گرفته است. نظر کانت به وسیله ریاضیدان فرانسوی به نام پیر دو لاپلاس بسط داده شد. فرضیه کانت - لاپلاس، یک ابر بسیار بزرگ از گازهای داغ را ترسیم می کند که به دور محور خود می چرخد. کانت و لاپلاس، این ابر بزرگ را سحابی نامیده اند.

سرد شدن گاز سحابی، باعث انقباض آن می شود. با انقباض جرم اصلی، حلقه هایی از گاز در اطراف آن باقی می مانند، این جرم اصلی همان خورشید است. حلقه ها، در اثر نیروی گریز از مرکز (نیرویی است که اجسام در حال چرخش را به طرف بیرون از مرکز چرخش می راند) از مرکز دور می شوند؛ بنابراین فرضیه، حلقه های جدا از هم، منقبض شده و سیاره ها را به وجود آورده اند. دانشمندان در درستی این نظر تردید دارند، چرا که گازهای داغ, گرایشی به انقباض ندارند، بلکه در فضا گسترش می یابند.

نظریه جدید ابر غبار

فیزیک دان آلمانی کارل فون وایتسزیکر بنیاد اصلی تئوری جدید ابر غبار را پیشنهاد کرد. بعد از آن اخترشناس امریکایی به نام جرارد کویپر نظر وایتسزیکر را به صورت تئوری جدید منشأ منظومه شمسی تکمیل کرد. سیارات منظومه شمسی، از همان گاز و غباری شکل گرفته اند که خورشید از آن پدید آمده است. ابر بزرگ با گردش خود در فضا به بخش های کوچک تری تقسیم شده است. ذرات موجود در این بخش ها، یکدیگر را جذب کرده اند و سرانجام سیاره ها را به وجود آورده اند. بیشتر مواد ابر اصلی در اثر تابش خورشید از آن دور شده اند، ولی پیش از آن که خورشید، حالت ستاره به خود گیرد، اندازه سیاره ها به حدی رسیده بود که می توانستند در مداری به دور آن باقی بمانند یا گردش کنند.

شکل گیری منظومه شمسی از دید دینامیک

منظومه شمسی یک ساختار منظم را بر حسب خواص فیزیکی نشان می دهد، طوری که اگر از بالای قطب شمال خورشید دیده شود, منظومه شمسی قواعد زیر را پیدا می کند:
1- سیارات در خلاف جهت عقربه های ساعت در اطراف خورشید می گردند، خورشید نیز در همان جهت به دور خود می چرخد.

2- به استثنای عطارد و پلوتون، اکثر سیارات دارای صفحات مداری هستند که فقط به طور جزئی با صفحه دایره البروج شیب دارند، مدارها تقریباً هم صفحه هستند.

3- به استثنای عطارد و پلوتون، سیارات در مدارهایی می گردند که خیلی به دایره نزدیک هستند.

4- به استثنای زهره و اورانوس، سیارات در خلاف جهت عقربه های ساعت (یعنی در همان جهت حرکت مداریشان) به دور خود می چرخند.

5- اکثر قمرها در همان جهتی که سیارات مادرشان به دور خود می چرخند و در نزدیکی صفحات استوایی سیارات قرار دارند.

6- ستاره های دنباله دار با دوره تناوب طولانی، مدارهایی دارند که از همه جهات و زوایا می آیند، بر خلاف مدارهای هم صفحه سیارات، اقمار، سیارک ها و ستاره های دنباله دار با دوره تناوب کوتاه.

7- سه عدد از سیارات مشتری گون شناخته شده اند که دارای حلقه هستند.

شکل گیری منظومه شمسی از دید شیمی

تشکیل یک سیاره مستلزم یک فرآیند چند مرحله ای است، اولاً دانه های جامد متعلق به سحابی خورشید متراکم می شوند. ثانیاً این ذرات باهم یکی شده و اجرام آسمانی بزرگ به نام ریز سیارات را شکل می دهند که سپس تصادم کرده و برای تشکیل پیش سیارات با هم یکی می شوند و به سیارات امروزی متحول می گردند. ترکیبات شیمیایی سیارات به وسیله فرآیندی به نام تسلسل تراکم از روی تراکم دانه ها تعیین می شوند. ایده اولیه تسلسل تراکم این است: مرکز سحابی باید در دمایی برابر چندین هزار درجه کلوین بوده باشد. در اینجا دانه های جامد، حتی ترکیبات آهن و سیلیکات ها نمی توانستند متراکم شوند.
در جای دیگر که مواد می توانستند به عنوان دانه های جدید متراکم شوند، به دما بستگی داشت:
پایین تر از 2000 کلوین، دانه های ساخته شده از مواد خاکی متراکم شدند، زیر 273 کلوین دانه های مواد خاکی و یخی هر دو می توانستند شکل بگیرند. در دمای متفاوت گازهای موجود و جامدات حاضر به طور شیمیایی برهم کنش کرده و ترکیبات متنوعی را تولید می کنند. اگر دمای سحابی به سرعت از مرکز به طرف بیرون کاهش یابد، چگالی ها و ترکیبات سیارات می توانند با تسلسل تراکم توضیح داده شوند.

  منبع : تبیان

یک سیاره دیگر به جمع شبیه‌ترین‌های زمین پیوست

سیاره بیگانه Gliese832c در فاصله 16 سال نوری از زمین، دارای فصل‌های مشابه زمین بوده و از قابلیت میزبانی از حیات برخوردار است.

به گزارش ایسنا، محققان دانشگاه نیوساوت‌ولز در استرالیا با بررسی تغییرات ناشی از گرانش این سیاره در زمان حرکات ستاره میزبان موفق به شناسایی سیاره Gliese832c شدند.

این کشف با استفاده از ابزار طیف‌نگار Echelle بر روی تلسکوپ Anglo-Australian در استرالیا، طیف‌نگار سیاره‌یاب کارنگی بر روی تلسکوپ ماژلان II در شیلی و طیف‌نگارHARPS تلسکوپ رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی انجام شد.

ابر زمین تازه کشف شده Gliese832c جرمی 5 برابر جرم زمین دارد، اما شرایط دمایی آن تقریبا شبیه سیاره ما بوده و و دارای تغییرات فصلی مشابه فصل‌های زمین است.

این سیاره بیگانه در منطقه قابل سکونت ستاره Gliese832 در فاصله 16 سال نوری از زمین واقع شده است که فاصله مناسب برای داشتن آب به شکل مایع محسوب می‌شود؛ یک دور چرخش کامل این سیاره بدور ستاره میزبان 36 روز بطول می‌انجامد.

ستاره میزبان (Gliese832) یک کوتوله قرمز، بسیار کم‌نورتر و سردتر از خورشید است، به همین دلیل سیاره Gliese832c انرژی ستاره‌ای معادل زمین دریافت می‌کند که باعث می‌شود این سیاره بیگانه در جمع سه سیاره شبه‌زمین جای بگیرد.

ستاره Gliese832 میزبان سیاره بیگانه شبه‌مشتری به نام Gliese832b است که در سال 2009 شناسایی شد؛ سیاره Gliese832c نیز که به تازگی کشف شده است، به فهرست سیارات بیگانه قابل سکونت اضافه شده و این رقم به 23 سیاره افزایش پیدا کرد.

لحظه ثبت شده و منحصر بفرد از مریخ

تابناک: 687 روز از تحقق رویای دستیابی به کره مریخ گذشت.مریخ نورد کاوشگر مشغول به ارسال تصاویر و آزمایشهای مختلف از این کره مرموز به زمین است. این کاوشگر پیچیده‌ که قامتی به اندازه انسان معمولی با ۹۰۰ کیلوگرم وزن دارد، می‌تواند بر روی سطح سیاره حرکت کند که حدود چند ده متر در روز است و از موانعی تا ارتفاع ۷۵ سانتیمتر بالا رود. باتری پلوتونیوم آن اجازه می‌دهد تا بیش از ده سال به حرکت ادامه دهد؛ که برای بازدید از همه کفِ دهانه و حتی صعود به قله کوه شارپ در مریخ زمانی کافی است. روز سه شنبه ناسا آخرین تصویر از مریخ را که بوسیه کاوشگر گرفته شده منتشر کرد:

ثبت تصاویر محشر از جرقه‌های خورشیدی

ایسنا: ناسا به تازگی مشاهدات خیره‌کننده خود از قدرتمندترین جرقه خورشیدی ثبت شده تاکنون را به نمایش گذاشته است.

به گفته محققان، این تصاویر که با استفاده از چند رصدخانه ثبت شده‌اند، در نوع خود بهترین هستند.

این اطلاعات می‌تواند در آینده به حفظ انسانها از توفانهای خورشیدی کمک کند.

این رویداد عظیم خورشیدی در روز 29 مارس 2014 (9 فروردین) رخ داد اما ناسا به تازگی به بررسی داده‌های ناوگان رصدخانه‌های خود پرداخته است.

این ناوگان شامل چهار تلسکوپ در فضا و یک رصدخانه بر روی زمین است.

به گفته ستاره‌شناسان، ثبت چنین جرقه عظیمی از سوی چند رصدخانه بی‌سابقه است.

این مشاهدات از آنجایی بسیار جالب هستند که همه رصدخانه بطور تصادفی یک نقطه از خورشید را در یک زمان رصد کرده‌اند.

جرقه مشاهده شده یک جرقه کلاس X‌ است که بزرگترین و پر انرژی‌ترین نمونه مشاهده شده در کلاس انفجارهای خورشیدی است.

این جرقه کلاس X1 در گروه خود ضعیفترین جایگاه را دارد اما نسبت به جرقه‌های ثبت شده پیشین، بطور چشمگیری قدرتمند است.

تلسکوپهای دخیل در این رویداد شامل تلسکوپ آیریس، رصدخانه دینامیک خورشید،‌ تلسکوپ تصویربرداری طیف‌سنج انرژی خورشیدی RHESSI، تلسکوپ هینوده سازمان اکتشاف هوافضای ژاپن و تلسکوپ خورشیدی دان رصدخانه ملی خورشیدی در نیومکزیکو بودند.

این رویداد بیشتر برای تیم تلسکوپ آیریس جالب بود چرا که این اولین جرقه خورشیدی کلاس X ثبت شده توسط ابزار آنها محسوب می‌شود.

رصدهای هماهنگی مانند این برای درک انفجارات این چنینی بر روی خورشید و تاثیرات آنها در آب‌وهوای فضای نزدیک زمین از اهمیت زیادی برخوردارند.

در حالیکه هواشناسی زمین شامل هزاران حسگر و دماسنج‌های بی حد و حصر است، مشاهدات خورشیدی هنوز بر تعداد انگشت‌شماری از تلسکوپها تکیه دارد.

ابزار نصب شده بر روی رصدخانه‌ها قرار است هر کدام جنبه متفاوتی از جرقه را در ارتقاعات مختلف از سطح خورشید و دماهای مختلف نشان دهند.

رصدخانه‌ها در کنار هم می‌توانند یک تصویر سه‌بعدی از آنچه در طول انفجارهای خورشیدی بر روی این ستاره رخ می‌دهند، ترسیم کنند.

تصویر ترکیبی ارائه شده توسط ناسا شامل تصویر رصدخانه دینامیک خورشیدی در سمت چپ تصویر نارنجی پررنگ‌تر داده‌های تلسکوپ آیریس، به همراه مستطیل قرمز رنگی از رصدهای تلسکوپ خورشیدی دان و نقاط بنفش ردپای جرقه در داده‌های تلسکوپ RHESSI ناسا است.

در طول این رویداد فضایی چند دقیقه‌ای، جامعترین داده جرقه تا به امروز جمع‌آوری شد.

اکنون دانشمندان به سختی در حال کار برای ترسیم تصویری از چگونگی آغاز و اوج‌گیری یک جرقه هستند که می‌تواند منشا این انفجارهای نسبتا ناشناخته روی سطح خورشید را آشکار کند.

چنین پژوهشی می‌تواند به دانشمندان در درک بهتر کاتالیزوری که این انفجارهای بزرگ در سطح خورشید را تنظیم می‌کند، کمک کند. شاید در آینده دانشمندان با این داده‌ها بتوانند آغاز و پایان خاموشی‌های رادیویی ناشی از جرقه‌های خورشیدی را در زمین پیش‌بینی کرده و از تداخل آنها با برنامه هواپیماها و کشتی‌ها و همچنین ارتباطات نظامی جلوگیری کنند.

جرقه خورشیدی کلاس X1‌ از منظر تلسکوپ آیریس



تصویر جرقه خورشیدی در نور فرابنفش رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا



تصویر نمای نزدیک از جرقه خورشیدی کلاس X1 از منظر تلسکوپ خورشیدی دان



مشاهدات رصدخانه دینامیک خورشیدی از جرقه عظیم خورشیدی

ناسا پنجاه و سومین سالگرد سفر به فضا را جشن گرفت + تصویر

ناسا با انتشار تصویر تهیه شده از مدار زمین توسط «آلن شپرد» نخستین فضانورد آمریکایی، پنجاه و سومین سالگرد آغاز سفرهای فضایی این کشور را گرامی داشت.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «یوری گاگارین» فضانورد شوروی سابق در 12 آوریل 1961 آغازگر سفرهای انسان به فضا بود؛ کمتر از یک ماه بعد ( 5 می 1961) «آلن شپرد» فضانورد آمریکایی نیز راهی فضا شد تا نام خود را بعنوان نخستین فضانورد آمریکایی ثبت کند.
«آلن شپرد» توسط کپسول مرکوری (Mercury-Redstone3) راهی فضا شد؛ در طول این پرواز که 15 دقیقه بطول انجامید، کپسول فضایی با سرعت 8262 کیلومتر به ارتفاع 187.5 کیلومتری بالای زمین رسید.
برخلاف پرواز «یوری گاگارین» که کاملا خودکار بود، «شپرد» برای نخستین‌بار هدایت یک فضاپیما را برعهده گرفت.
این سفر شروعی بر بیش از نیم قرن برنامه فضایی ناسا محسوب می‌شود که 8 سال بعد به گام نهادن انسان بر ماه و در ادامه به برنامه شاتل فضایی، ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) و اکتشافات در مریخ منجر شد.
تاریخچه سفرهای فضایی انسان:
12 آوریل 1961 – «یوری گاگارین» نخستین مسافر فضا
5 می 1961 – «آلن شپرد» نخستین فضانورد آمریکایی
15 ژوئن 1963 – «والنتینا ترشکوا» نخستین فضانورد زن
21 ژوئیه 1969 – «نیل آرمسترانگ» گام نهادن نخستین انسان بر سطح ماه
7 ژوئن 1971 – Salyut 1 نخستین ایستگاه فضایی سرنشین‌دار
12 آوریل 1981 – آغاز برنامه شاتل فضایی (STS-1)
20 نوامبر 1998 – آغاز ساخت ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) برای اقامت فضانوردان
15اکتبر 2003 – «یانگ لی‌وای » نخستین فضانورد چین
—

«آلن شپرد» نخستین فضانورد آمریکایی

تصویر تهیه شده از مدار زمین توسط «آلن شپرد» در سال 1961

عجیب ترین رویداد کهکشانی + تصاویر

به گزارش خبرنگار علمی باشگاه خبرنگاران، کهکشان بیضوی بسیار بزرگی بنام M87 جرمی معادل شش تریلیون برابر خورشید دارد که آن را به یکی از بزرگترین کهکشان های جهان مبدل ساخته است، دانشمندان معتقدند خوشه ای ستاره ای با سرعت دو میلیون مایل بر ساعت از آن به بیرون پرتاب شده است.

 

این تصویر ترکیبی رادیویی و اشعه X تلسکوپ چاندرا کهکشان بیضی غول پیکر M87 را نشان می دهد.

 
کلمه "HVGC”مخفف خوشه کروی با سرعت بالا میباشد، خوشه های کروی یادگاری از دنیای اولیه هستند. این گروه بندی ها حاوی هزاران ستاره قدیمی به شکل یک گوی در فاصله چند ده سال نوری از هم می باشند. از زمانی که ستاره شناسان خوشه HVGC-1 را کشف کردند سالها برای مطالعه فضای اطراف آن صرف کردند و با استفاده از تلسکوپ MMT در آریزونا جزئیات این خوشۀ کروی را با رنگهای مختلف از هم جدا و بررسی کردند، دانشمندان انتظار نداشتند جرمی با این سرعت بالا را بیابند، اما پس از مشاهده دقیق متوجه حضور و سرعت بالای این خوشه شدند. پیش از این نیز دانشمندان ستاره هایی را که با سرعت بالا در حال گزیز از کهکشان ما بودند را یافته بودند.

 

تصویری هنری از رانده شدن و پرتاب خوشۀ ستاره ای HVGC-1 با سرعت دو میلیون مایل بر ساعت

اخیرا یک خوشه ستاره ای که HVGC-1 نام گرفته است با سرعتی بالا از یک کهکشان به بیرون پرتاب شده است. سرنوشت این خوشۀ ستاره ای رانده شدن بین کهکشان ها برای همیشه است. این کشف نشان می دهد که هسته کهکشان M87 دو سیاهچاله بزرگ دارد و این، نتیجه یک برخورد بزرگ بین دو کهکشان و ادغام آنها به یک کهکشان غول پیکر می باشد که این سرنوشت در چند میلیارد سال آینده برای کهکشان راه شیری و آندرومدا نیز رخ خواهد داد و آنها را تبدیل به یک کهکشان بیضوی شکل خواهد کرد.

ستاره شناسان معتقد سرعت زیاد این خوشه مربوط به داشتن یک جفت سیاهچاله سنگین در هسته کهکشان M87 می باشد.

خوشه ستاره ای نزدیک جفت سیاهچاله ها سرگردان است، اما بسیاری از ستاره ای بیرونی آن خاموش شده اند و هسته متراکم خوشه دست نخورده باقی مانده است. دو سیاهچاله مانند تیر کمان عمل کرده و خوشه کروی را با سرعت بالا به دوردست پرتاب کرده اند. خوشه HVGC-1 با سرعت بسیار بالا حرکت می کند و محکوم به فرار از M87 است، این خوشه ستاره ای در حال حاضر کهکشان را ترک کرده و به فضای بین ستاره ای وارد شده است.